Nazwa - G3
Kraj produkcji - Niemcy
Producent - HK
Rok ukazania - 1959
Kaliber - 7.62x51mm NATO
Pojemność magazynka - 20
Po II Wojnie Światowej część niemieckich
konstruktorów z zakładów Mauser-Werke, znalazła zatrudnienie w
zakładach AME (Atelier Mécanique de Mulhouse) w Alsace we
Francji. Byli wśród nich Vorgrimmler, Löffler i Kunert, podczas
wojny pracujący w zakładach Mauser-Werke i odpowiedzialni między
innymi za projekt Stg.45 (M). Ze zniszczonych Niemiec,
przywieźli ze sobą całą dokumentację dotyczącą tej broni wraz z
planami układu opóźniającego powrót zamka za pomocą dwóch
symetrycznych rolek (adaptowanego z karabinu maszynowego MG42).
We Francji przebywali od roku 1946 do 1949 i opracowywali nową
broń dla rządu francuskiego. Kiedy Francja uwikłała się w walki
w Indochinach, pracę nad bronią przerwano ze względów
finansowych, a konstruktorzy wyjechali do Hiszpanii, gdzie
naprawdę zaczyna się historia G3.
Vorgrimmler i współpracownicy znaleźli zatrudnienie w fabryce
CETME (hiszp. Centro de Estudios Tecnicos de Materiales
Espaciales, pol. Ośrodek Badań Technicznych Sprzętu Specjalnego;
obecnie Empresa National Santa Barbara) w Madrycie. Wśród nowych
pracowników znalazł się też twórca G3, Werner Heynen, który
wczesniej pracował w zakładach zbrojeniowych Gustloff-Werke.
Konstruktorzy zatrudnieni w CETME skonstruowali w latach 50. XX
wieku kilka wzorów karabinów automatycznych wzorowanych na
StG45(M), np. LV-50 na nabój 7.92x33mm Kurz. Ostateczny model
miał być dostosowany do naboju 7.92x40mm, który był o tyle
ciekawy, że pocisk miał wykonany z aluminium. Nieco później
zmieniono kaliber na korzyść 7.62x51mm CETME (bardzo lekki
pocisk i mała ilość ładunku miotającego), ponieważ
zainteresowane tym karabinem niemieckie służby graniczne nie
chciały się zgodzić na nabój inny niż 7.62x51mm NATO (CETME był
identyczny z NATO). W 1956 roku rozpoczęto produkcję seryjną
karabinu pod nazwą CETME Modelo A. W uruchomieniu produkcji
pomagali pracownicy firmy Heckler und Koch, która w zamian za
pomoc otrzymała prawa do licencyjnej produkcji karabinu CETME. W
1956 roku partię 400 sztuk Modelo A zakupiła do testów
Bundeswehra. Licencję na produkcję tych karabinów zakupiła też
holenderska firma Nederlansche Wapen en Munitiefabrik (NWM) z
Hetogenbos, która zamierzała zainteresować nim armię holenderską
(ostatecznie zakupiła ona w Belgii karabiny FN FAL).
CETME Modelo A był produkowany niedługo, bo do 1958 roku. W 1959
roku rozpoczęto produkcję zmodernizowanej wersji karabinu CETME
oznaczonej jako Modelo B. Została ona przystosowana przez
konstruktorów firmy Heckler und Koch do zasilania amunicją
7,62x51mm NATO i w styczniu 1959 przyjęta do uzbrojenia armii
niemieckiej jako G3.
Jest to karabin o konstrukcji dość nietypowej. Na pierwszy rzut
oka wygląda jakby działał na zasadzie odprowadzania gazów z
przewodu lufy. Rura znajdująca się nad lufą nie służy do
odprowadzania części gazów z przewodu lufy jakby się mogło
wydawać. Umieszczono w niej sprężynę powrotną zamka, a sama broń
działa na zasadzie odrzutu zamka półswobodnego hamowanego
symetrycznymi rolkami. Umieszczenie sprężyny powrotnej nad lufą
ma tę zaletę, że można swobodnie operować długością kolby, bez
dokonywania specjalnych przeróbek.
G3 strzela z zamka zamkniętego. Zamek składa się z tłoka
zaporowego i trzonu zamkowego pomiędzy którymi znajduję się
rolki opóźniające otwarcie zamka. Zastosowano mechanizm
uderzeniowy z kurkiem zakrytym. Wewnątrz komory nabojowej
wykonane jest 12 rowków Revellego o długości 6 mm ułatwiających
wyrzut łuski. Mechanizm spustowy tylko do ognia ciągłego i
pojedynczego. Bezpiecznik nastawny, połączony z przełącznikiem
rodzaju ognia z lewej strony broni nad spustem. Zasilana przy
pomocy magazynków o pojemności 20 nabojów.
Lufa zakończona jest szczelinowym tłumikiem płomieni pełniącym
również rolę nasadki do miotania granatów nasadkowych. Przewód
lufy ma 4 bruzdy prawoskrętne o skoku 305 mm. Broń można
wyposażyć w mocowany nad lufą bagnet, mocowany do łoża dwójnóg,
celownik optyczny oraz granatnik podwieszany HK 79 (karabiny z
granatnikiem posiadają oznaczenie Gewehr 3 Tragbares Granat
System)
Ogólnie G3 jest bronią modułową tzn. taką w której można
stosować szybko wymienne zespoły o różnych konstrukcjach,
pozwalających na zmianę chakterytyk broni. Można np. oprócz
stosowania różnych długości kolby stosować różne typy
mechanizmów spustowych pozwalających na prowadzenie ognia
maszynowego, pojedynczego lub obu. G3 okazał się być bronią
bardzo dobrą i niezawodną czego dowodem jest jego już prawie
50-cio letnia służba w Bundeswehrze i ponad 50 innych armiach
świata.
Wersje:
G3 - model oparty na CETME Modelo B
G3A1 - prototypowa wersja, metalowa kolba składana pod spód
komory zamkowej, łoże wykonane z blachy, celownik otwarty;
G3A2 - obracany celownik bębnowy z przeziernikami o nastawach na
200, 300 oraz 400m, łoże wykonane z tworzywa sztucznego;
G3A3 - kolba stała z tworzywa sztucznego;
G3A3A1 - oficjalny model używany przez armię niemiecką;
G3A4 - kolba teleskopowa;
G3A4ZF - z lunetą (Zielfernrohr);
G3A4A1 - oficjalny model używany przez armię niemiecką;
G3KA4A - subkarabin, składana kolba i lufa o długości 315mm;
G3A5 - nazwa duńskiego karabinu Gv M/66 opartego na G3 (irański
G3A6 i turecki G3A7)
Inne wersje:
Gv M/75 - zastępowały M1 Garandy w Danii;
AG-3 - norweski wariant G3A5, produkowany przez Kongsberg
Vapenfabrikk;
Ak4 - szwedzka wersja G3A3;
DIO G3 Bullpup - irańska wersja G3 w układzie Bullpup;
G3P4 - wersja pakistańska.
Wersje specjalne:
G3TGS - G3 z granatnikiem HK79;
G3SG/1 - wersja snajperska z lunetą Zeissa 1.5-6x;
MSG3 - wersja snajperska z nowszym zaczepem na lunetę;
Wersje policyjne:
HK41
HK91
HK911
SR9 (T) i (TC)
HK51 - karabin nie produkowany przez HK, ale przez cywilów
zapaleńców z USA
PTR91F - G3 produkowane przez amerykańską firmę JLD
